Links, rechts en totalitarisme
Het groter plan



Links, rechts en totalitarisme: de macht achter het label


In politieke discussies worden links en rechts vaak gebruikt alsof ze niet alleen vertellen wat iemand vindt, maar ook hoe iemand met macht omgaat.


Daar ontstaat een probleem.


Want een politieke ideologie en een machtsstructuur zijn twee verschillende zaken.

Twee verschillende vragen

Bij iedere politieke beweging kunnen we ten minste twee vragen stellen:


1. Wat is de inhoud van de ideologie?

Wat vindt men bijvoorbeeld van economie, eigendom, samenleving, vrijheid, gelijkheid, nationaliteit en verandering?


2. Hoe wordt de macht georganiseerd?

Is er sprake van democratie, autoritair bestuur of totalitaire macht?


Die twee vragen hoeven geen vast verband met elkaar te hebben.


Een democratisch systeem kan bijvoorbeeld een socialistische, liberale of rechtse inhoud hebben.


Maar een autoritair of totalitair systeem kan eveneens verschillende ideologische inhoud hebben.


Daarom is het verstandiger om ze uit elkaar te halen.

Hitler en Stalin

Hitler en Stalin hadden ideologisch gezien grote verschillen.


Hitlers regime had een nazistische ideologische inhoud. Stalin regeerde vanuit een communistische ideologische inhoud.


Maar wanneer we kijken naar de manier waarop de macht werd georganiseerd, zien we belangrijke overeenkomsten:


- concentratie van macht;
- één dominante partij;
- uitschakeling van politieke oppositie;
- censuur;
- propaganda;
- politieke politie;
- vervolging van als vijandig beschouwde groepen;
- vergaande controle over de samenleving;
- politieke terreur.


Daarom kunnen we ze beschrijven als:


Hitler: totalitaire machtsstructuur + nazistische inhoud


en:


Stalin: totalitaire machtsstructuur + communistische inhoud


De inhoud verschilt, maar de machtsstructuur vertoont belangrijke overeenkomsten.

En hier zit de kern

Als de machtsstructuur niet automatisch bepaalt welke ideologische inhoud eraan gekoppeld wordt, dan had een totalitair systeem met een andere ideologische inhoud dus ook links of rechts genoemd kunnen worden, afhankelijk van die inhoud en van de gekozen definitie van links en rechts.


Het bestaan van een totalitair systeem bewijst op zichzelf dus niet:


totalitarisme = rechts

maar ook niet:


totalitarisme = links.

De ideologie is de invulling van het systeem.


Dat betekent ook dat je Hitler niet nodig hebt om te definiëren wat "rechts" is.

Maar historici noemen Hitler rechts

Dit is een belangrijk onderscheid.


De classificatie "Hitler was rechts" is een historische classificatie die door historici is gemaakt. Het is geen natuurwet en het volgt ook niet automatisch uit het feit dat Hitler een totalitair regime leidde.


Je kunt dus niet redeneren:


Hitler was totalitair → Hitler was rechts → rechts is totalitair.

De tweede stap is een classificatie en de derde stap is een generalisatie.


En precies daar ontstaat de politieke discussie.


Wanneer iemand zegt:


"Rechts is nazi."

wordt een historische classificatie gebruikt om een veel grotere hedendaagse politieke categorie te karakteriseren.


Dat is iets anders dan vaststellen dat Hitler een totalitair regime leidde.

Hetzelfde principe moet aan beide kanten gelden

Als we Hitler gebruiken om rechts te typeren, zouden we Stalin kunnen gebruiken om links te typeren.


Dan zouden we krijgen:


Hitler → rechts → dus rechts is totalitair.

en:


Stalin → links → dus links is totalitair.

Dat kan natuurlijk niet allebei een geldige algemene conclusie zijn.


De consistente conclusie is:


Zowel links als rechts kunnen als ideologische inhoud worden onderscheiden van de vraag of een machtsstructuur democratisch, autoritair of totalitair is.

Daarmee hoeven we Hitler niet "links" te noemen om het argument tegen de uitspraak "rechts = Hitler" te maken.


We hoeven Stalin ook niet "rechts" te noemen om hetzelfde argument aan de andere kant te maken.


We hoeven de labels alleen niet te verwarren met de machtsstructuur.

Wat zijn labels dan waard?

Labels zijn niet volledig betekenisloos. Ze kunnen nuttig zijn om politieke ideeën te beschrijven.


Maar ze worden misleidend wanneer ze als morele etiketten worden gebruikt:


rechts → Hitler → slecht

of:


links → Stalin → slecht.

Dan wordt een historische vergelijking een retorisch wapen.


Een betere analyse begint daarom niet met:


"Was deze persoon links of rechts?"

maar met:


"Hoe was de macht georganiseerd?"

En daarna:


"Welke ideologische inhoud gaf het regime aan die macht?"

Dan kunnen we Hitler en Stalin tegelijk vergelijkbaar én verschillend noemen.


Vergelijkbaar in de totalitaire machtsstructuur.


Verschillend in de ideologische inhoud.


En precies daardoor kunnen we de historische regimes analyseren zonder hedendaagse politieke groepen automatisch met Hitler of Stalin gelijk te stellen.

De kernstelling

De kern van deze benadering is daarom niet:


"Hitler was eigenlijk links."

Dat zou slechts het ene label vervangen door het andere.


De sterkere stelling is:


Hitler en Stalin moeten in de eerste plaats worden begrepen als voorbeelden van totalitaire machtsstructuren met verschillende ideologische inhoud. Het links-rechtslabel verklaart hun totalitaire karakter niet.

En daarmee wordt ook duidelijk waarom:


rechts = nazistisch / Hitler-liefhebber

geen logische conclusie is.


Een politieke positie en een historische totalitaire ideologie zijn niet hetzelfde.


Hetzelfde principe moet uiteraard ook gelden voor:


links = stalinistisch / Stalin-liefhebber.

Wie die twee gelijkstellingen verwerpt, past hetzelfde criterium aan beide kanten toe.