Klimaat terreur
Vollenbroek
Is Johan Vollenbroek een toevallig vervelend ventje?
NOT!!!
Vollenbroek is onderdeel van het plan.
Zo werkt het:
De constructie begint bij de wetgeving zelf.
Er worden wetten en doelstellingen ingevoerd waarvan vooraf bekend is dat ze in de praktijk niet uitvoerbaar zijn. Toch worden ze wettelijk vastgelegd.
Daarna komt de volgende schakel in beeld: Johan Vollenbroek en MOB. Zij stappen naar de rechter en eisen dat de overheid zich houdt aan de wettelijke verplichtingen die zij zelf heeft vastgelegd.
De rechter hoeft vervolgens geen nieuwe regels te bedenken. Hij toetst de overheid aan de wet die al bestaat. Als de overheid die wet niet uitvoert, kan de rechter haar verplichten dat alsnog te doen.
Daarmee ontstaat een gesloten keten:
De politiek legt de verplichting wettelijk vast.
Men weet vooraf dat volledige uitvoering niet haalbaar is.
Vollenbroek/MOB stapt naar de rechter.
De rechter dwingt de overheid haar eigen wet uit te voeren.
De politiek zegt vervolgens: “We kunnen niet anders, de rechter heeft dit bepaald.”
In deze zienswijze is Vollenbroek daarmee geen toevallige tegenstander die het systeem achteraf onder druk zet.
Hij vormt een onderdeel van het mechanisme waarmee de eerder vastgelegde verplichtingen uiteindelijk afdwingbaar worden gemaakt.
De politieke keuze wordt aan het begin van het proces gemaakt. De juridische dwang komt aan het einde van het proces. Daartussen zit de rechtszaak die de twee met elkaar verbindt.
Het resultaat is dat de oorspronkelijke politieke keuze uiteindelijk wordt gepresenteerd als een juridische noodzaak:
“Wij willen dit misschien niet, maar wij kunnen niet anders. De rechter heeft het bepaald.”
Maar voordat de rechter in beeld kwam, was de wettelijke verplichting al door de politiek vastgelegd.
Dat is de kern van de constructie:
Eerst wordt de wet gemaakt.
Daarna wordt de voorspelbare niet-naleving aangevochten.
Vervolgens wordt de naleving juridisch afgedwongen.
En uiteindelijk wordt de verantwoordelijkheid voor de gevolgen bij de rechter gelegd.
In deze zienswijze is Vollenbroek niet het eindpunt van het proces, maar een schakel binnen het proces dat ervoor zorgt dat de oorspronkelijke politieke keuze uiteindelijk als rechterlijke verplichting kan worden uitgevoerd.
Is Johan Vollenbroek een toevallig vervelend ventje?
NOT!!!
Vollenbroek is onderdeel van het plan.
Zo werkt het:
De constructie begint bij de wetgeving zelf.
Er worden wetten en doelstellingen ingevoerd waarvan vooraf bekend is dat ze in de praktijk niet uitvoerbaar zijn. Toch worden ze wettelijk vastgelegd.
Daarna komt de volgende schakel in beeld: Johan Vollenbroek en MOB. Zij stappen naar de rechter en eisen dat de overheid zich houdt aan de wettelijke verplichtingen die zij zelf heeft vastgelegd.
De rechter hoeft vervolgens geen nieuwe regels te bedenken. Hij toetst de overheid aan de wet die al bestaat. Als de overheid die wet niet uitvoert, kan de rechter haar verplichten dat alsnog te doen.
Daarmee ontstaat een gesloten keten:
De politiek legt de verplichting wettelijk vast.
Men weet vooraf dat volledige uitvoering niet haalbaar is.
Vollenbroek/MOB stapt naar de rechter.
De rechter dwingt de overheid haar eigen wet uit te voeren.
De politiek zegt vervolgens: “We kunnen niet anders, de rechter heeft dit bepaald.”
In deze zienswijze is Vollenbroek daarmee geen toevallige tegenstander die het systeem achteraf onder druk zet.
Hij vormt een onderdeel van het mechanisme waarmee de eerder vastgelegde verplichtingen uiteindelijk afdwingbaar worden gemaakt.
De politieke keuze wordt aan het begin van het proces gemaakt. De juridische dwang komt aan het einde van het proces. Daartussen zit de rechtszaak die de twee met elkaar verbindt.
Het resultaat is dat de oorspronkelijke politieke keuze uiteindelijk wordt gepresenteerd als een juridische noodzaak:
“Wij willen dit misschien niet, maar wij kunnen niet anders. De rechter heeft het bepaald.”
Maar voordat de rechter in beeld kwam, was de wettelijke verplichting al door de politiek vastgelegd.
Dat is de kern van de constructie:
Eerst wordt de wet gemaakt.
Daarna wordt de voorspelbare niet-naleving aangevochten.
Vervolgens wordt de naleving juridisch afgedwongen.
En uiteindelijk wordt de verantwoordelijkheid voor de gevolgen bij de rechter gelegd.
In deze zienswijze is Vollenbroek niet het eindpunt van het proces, maar een schakel binnen het proces dat ervoor zorgt dat de oorspronkelijke politieke keuze uiteindelijk als rechterlijke verplichting kan worden uitgevoerd.